कळ्या

काही-बाही बघ चोरून पाहतात कळ्या
दवांना रोज चुम्बावे चाहतात कळ्या

कुणाचीही आरती कशालाही टाळ्या
फुले असली तरी खुशाल वाहती कळ्या

वेणीत माळता अश्रू पाकळीच्या डोळ्या
करुण वेदना सावळी साहतात कळ्या

लबाड चांद लपे पहा ढगा मागे काळ्या
निळ्या जळात बेफिकीर नाहतात कळ्या

महेफिल संपली उरल्या चार पाकोळ्या
चुरगाळल्या गजर्यात मग दाहतात कळ्या

-सत्यजित खारकर

ध्यान

खरं सांगू का
कविता प्रत्येकानं
लिहिली पाहिजे
कविता म्हणजे
फक्त शब्दांचा
खेळ नसतो
आतून लयीत
येणारा आपलाच
आवाज असतो
ऐकण्या साठी
तुम्हाला शांत
बसावं लागतं
आपल्या आत
डोकवावं लागतं
ध्यान असं मस्तं
लावावं लागतं
ध्यान लागलं
कि जीवन
समृध्द होतं
असं मला खात्रीनं वाटतं
सांगा तुम्हालाही हे पटतं?

-सत्यजित खारकर

अनैसर्गिक

उरकून घेण्या सारखा
सुर्यास्त पहायचा
वाघ मागे लागल्या
सारखा किल्ला चढायचा
डोळ्या ऐवजी कॅमेर्यानेच
जास्तं निसर्ग पहायचा
ताजी हवा फुफ्फुसात
भरून घ्यायच्या ऐवजी
बका बका शेंगा खायच्या
वर सतत फोन बघायचा
तेव्हा माझ्या जवळ
अजिबात फिरकू नका
असं त्यांना स्पष्टपणे
समुद्र किनारा म्हणाला

-सत्यजित खारकर

बगळ्या ची भूमिती

सगळ्यांना भावणारी
मना पासून हसवणारी
त्या कवीची ती भन्नाट
कविता त्यानं जेव्हा म्हंटली
तेव्हा जबरदस्त टाळ्या पडल्या
तरुणांनी शिट्या देखील वाजवल्या
मात्र  सगळ्यात पुढे बसलेल्या
बगळ्या सन्मानिताचा चेहरा
आधी षटकोनी मग चौकोनी
होत होत पंचकोनी झाला
कवी मनात म्हणाला,
आऊ! हा माणूस कि भूमितीचे पुस्तक?
नुसताच बघतोय हा टकमक
गम्मत बघा तिथेच त्याला
विनोदी कवितेचा विषय सुचला
पुढची कविता बगळ्याच्या भूमिती वर
असा  निश्चय त्यानं केला
-सत्यजित खारकर

हरामी का चूहा

एका  माणसाने
आपला उंदीर
विकायला काढला
तेव्हा अतोनात
गहजब झाला

हज्जारो  म्हणाले
मुक्या प्राण्यावर
जरा दया करा
नालायक मालक
उंदीर  बिचारा

जेव्हा कळलं कि
तो तर जादूचा उंदीर
मालकाची याच्या
उघडलीये  तकदीर

मग हेच लोक गुपचूप
बोली लावू लागले
आरे ह्ट उंदीर कोण
विकत घेतं का? वरवर
असंही  म्हणू लागले

आश्चर्य,
आता मला हा उंदीर
विकायचाच नाहीये
असं तो माणूस
जाहीर म्हणाला
आणि  आशांचा कित्येक
छीन्न चुराडा झाला

दुरून लोक त्याच्या
महाला कडे पाहतात
हरामी का चूहा
बहोत हि कमाल
असं उद्वेगानं म्हणतात

-सत्यजित खारकर 

फुकटचंद

शिकागो च्या त्या अवाढव्य
पुस्तकाच्या दुकानात मला
ते गृहस्थ  कायम दिसायचे

मला पाहिल्यावर उदात्त हसायचे
हातातलं पुस्तकं चाळत बसायचे

कुणास ठावूक यंदा ते चक्क माझ्याशी बोलले
आय थिंक यू आर मराठी असं चक्क म्हणाले

ग्रीन कार्ड आहे कि नाही हे पण विचारलं
महाराष्ट्रातून कुठून तुम्ही हे पण झालं

मग जसं माझ्या हातातलं पुस्तक पाहिले
ते पण कवितेचं मग मात्र  जबर दचकले
म्हणाले कवितेचं पुस्तक? वेडे कि काय?
ते पण डॉलर मध्ये विकत घेताय?

अमेरिकेत पहा आज तेरा  वर्षं झाली मला
अप्पा बळवंत चौकात शिकलोय एक कला

आपलं माणूस म्हणून तुम्हाला हे सांगतोय
कवितेचं पुस्तक कोण शहाणा विकत घेतोय?  

कवितेची पुस्तक तशीही असतात छोटीशी
कुणी नाहीये बघून पटापटा पानं उलटायची
उभ्या उभ्या दुकानातच वाचून संपवायची

-सत्यजित खारकर

आती क्या खंडाला?

एक फिल्मी कुत्रा
एका कुत्रीला म्हणाला
ए  आती क्या खंडाला?
कुत्री मनात म्हणाली
पहा दम निघना या मुडद्याला
तरी  वेळ हाये अजून पावसाला

कुत्रं  पुन्हा म्हणालं
ए  आती क्या खंडाला?
कुत्री मनात म्हणाली
कशाला? थंडीत हाडं मोडायला?
म्हणे आती क्या खंडाला?

कुत्रं पुन्हा म्हणालं
ऐ आती क्या खंडाला?
कुत्री त्याला म्हणाली
खंडाला तो जायेंगे बादमे
जरा पिछे देख कुत्ते कमीने
आयी म्युन्सिपाल्टी कि गाडी
तेरी मुसक्या आवळणे

-सत्यजित खारकर